Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους πρόγονους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει. ΑΣΚΗΤΙΚΗ-Νίκου Καζαντζάκη

Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

Ο ΑΝΡΙ ΓΚΡΕΓΚΟΥΑΡ ΚΑΙ Ο «ΔΙΓΕΝΗΣ ΑΚΡΙΤΑΣ»

Το «τρανό ποιητικό ιστορικό μεγαλείο» των ελληνικών δημοτικών τραγουδιών και της νεοελληνικής (δημοτικής) γλώσσας προκάλεσαν τον μεγάλο θαυμασμό του  φιλόλογου και φιλέλληνα Ανρί Γκρεγκουάρ (Henri Gregoir, 1881-1964).
Ο καθηγητής Εμμανουήλ Κριαράς, αναφερόμενος στο βιβλίο του Α. Γκρεγκουάρ «Ο Διγενής Ακρίτας. Η βυζαντινή εποποιΐα στην ιστορία και την ποίηση», έγραψε:
«Τα προβλήματα του έπους του Διγενή Ακρίτα ιδιαίτερα απασχόλησαν τον Henri Grègoire. Μετά πολλές σχετικές μελέτες του δημοσίευσε το 1942 σε νέα ελληνική γλώσσα (δημοτική) τα πορίσματα των ερευνών του με τον τίτλο ″Ο Διγενής Ακρίτας. Η βυζαντινή εποποιΐα στην ιστορία και την ποίηση″. Μέσα στο έργο αυτό προβάλλουν τα φιλελληνικά του αισθήματα, καθώς και η αγάπη του προς τη ζωντανή βυζαντινή πνευματική παράδοση. Στο ίδιο βιβλίο εκφράζεται με ιδιαίτερο θαυμασμό για το έπος. Μέσα στο έπος του Διγενή έβλεπε ″μια ποιητική ύλη, βγαλμένη από τον μεγάλο τεχνίτη, τον ελληνικό λαό, όμορφη και καθάρια και πλούσια στην πρωτογονία της, να αλλάζει στα χέρια των λογίων και να φθείρεται, για να θριαμβεύσει το πεζό, το τετριμμένο, το στερεότυπο, η στρεβλή απομίμηση παλαιών αξιών».
Αυτά αναφέρει ο Εμμανουήλ Κριαράς. Προσθέτουμε ότι, εκτός από τα παραπάνω, που υπογραμμίζει ο Ανρί Γκρεγκουάρ, κάποιοι Πόντιοι λόγιοι άλλαξαν και ονόματα και άλλα στοιχεία του Ακρίτα, που δεν είναι διγενής, αλλά Έλληνας Ακρίτας.
Το θέμα του Ακρίτα, που δεν είναι διγενής, αφορά και πρέπει να ενδιαφέρει τη συνολική ελληνική γραμματεία, αλλά και την ειδική γραμματεία, καθώς και τη διεθνική γραμματεία της Ευρώπης, όπως ενδιαφέρει και ο Διγενής, που δεν αναφέρεται πουθενά ως Ακρίτας.
Όπως στον αιώνα του Διαφωτισμού, τον 18ο, δηλαδή, αιώνα, οι λόγιοι της Δύσης και της Ελλάδας δεν ασχολήθηκαν με το Βυζάντιο (… των εγκλημάτων!), έτσι και στον Πόντο, τον 19ο αιώνα του Διαφωτισμού του, δεν υπήρξε ενδιαφέρον για τα βυζαντινά πράγματα, παρά το γεγονός ότι ένας μεγάλος Γερμανός λόγιος, ο Φίλιπ Φαλμεράιερ, είχε ενδιαφερθεί, λίγο πιο μπροστά, για τον βυζαντινό Πόντο. Ο βυζαντινός Πόντος ερευνήθηκε και μελετήθηκε από τους Πόντιους μόνον στις αρχές του 20ού αιώνα. Οι ξένοι μελετητές, και λίγοι Πόντιοι, ενδιαφέρθηκαν μόνον για τη βυζαντινή δημοτική ποίηση στα τέλη του 19ου αιώνα. Ανάμεσά τους ο Γκέοργκ Ντέφνερ, ο Εμίλ Λεγκράν, ο Ιωάννης Αθ. Παρχαρίδης, ο Περικλής Τριανταφυλλίδης.. 
Στις αρχές του 20ού αιώνα, οι Πόντιοι μελετητές έστρεψαν το ενδιαφέρον τους
Ενα από τα περιοδικά που εξέδιδε ο Γκρεγκουάρ
προς τις βυζαντινολογικές ιστορικές σπουδές. Τότε, ο Οδυσσέας Λαμψίδης, ο πρωτοπόρος των μελετητών του βυζαντινού Πόντου, κατά τα νεότερα χρόνια, ερεύνησε και παρουσίασε τη βυζαντινή ιστορία του Πόντου, τη γραμματεία του και την τέχνη. Μόνον μετά τα μέσα του 20ού αιώνα, νεότεροι, όπως ο Αλέξης Σαββίδης, ο Χρήστος Σαμουηλίδης, μελετούν και παρουσιάζουν υστεροβυζαντινές και μεταβυζαντινές πνευματικές εκδηλώσεις. Οι μελέτες τους αφορούν, τώρα, το σύνολο, σχεδόν, της ιστορίας του βυζαντινού Πόντου–κάτι που έκανε από τον 19ο αιώνα, ήδη, μόνον ο Τζάκομπ Φιλίπ Φαλμεράιερ–και δεν είναι αποσπασματικές, όπως πριν (του Παύλου Καρολίδη, του Κωνσταντίνου Παπαρηγόπουλου–που υπήρξε 1815-1891– μετά τον Σπυρίδωνα Ζαμπέλιο, 1813-1881–ο πρώτος που συνέλαβε την ενότητα της ιστορίας του ελληνικού έθνους, χωρίς να ασχοληθεί, όμως, όσο έπρεπε με τον βυζαντινό Πόντο.
 Jakob Philipp Fallmerayer
Ο Περικλής Σ. Τριανταφυλλίδης και ο Σάββας Ιωαννίδης είναι οι μοναδικοί Πόντιοι λόγιοι που ασχολούνται με την ιστοριογραφία γενικά κατά τα τέλη του 19ου αιώνα. Σε αντίθεση με άλλους Έλληνες ιστοριγράφους της ίδιας περιόδου, που εξειδικεύονται σε συγκεκριμένους τομείς (γενική ιστορία, εκκλησιαστική ιστορία και λαογραφία), οι δυο τους συμπεριλαμβάνουν στις σημαντικές τους μελέτες πολλή τοπιογραφία και εκκλησιαστική ιστορία, γενική μεσαιωνική, κυρίως, ιστορία, και αρκετή λαογραφία. Άργησαν πολύ να φανούν εκείνοι που θα ξεχωρίσουν τη γενική ιστορία των Ποντίων και θα ασχοληθούν συστηματικά με τους διάφορους τομείς της. 
Στις αρχές, λοιπόν, και προς τα μέσα του 20ού αιώνα έγραψαν γενική ιστορία οι Γεώργιος Κανδηλάπτης-Κάνις, ο Παντελής Μελανοφρύδης, ο Ιωακείμ Σαλτσής, ο Θεοφύλακτος Θεοφύλακτος, ο Γ. Κ. Χατζόπουλος, ο Ισαάκ Λαυρεντίδης, ο Νίκος Λαπαρίδης,  εκκλησιαστική ιστορία κυρίως ο μητροπολίτης Τραπεζούντας Χρύσανθος Φιλιππίδης, γενική και ειδικότερη μεσαιωνική ιστορία ο Οδυσσέας Λαμψίδης κ. ά. 
Λαογραφία έγραψαν πάρα πολλοί, με κυριότερο τον Ιωάννη Παρχαρίδη, στην αρχή, και σημαντικούς τον Φίλωνα Κτενίδη, τον Ιωακείμ Σαλτσή, τον Ξενοφώντα Άκογλου, τον Στάθη Αθανασιάδη, τον Ανανία Νικολαΐδη, τον Ιωάννη Αβραμάντη, τον Σάββα Πορφ. Παπαδόπουλο, τον Σίμο Λιανίδη, τον Στάθη Ευσταθιάδη , τον Χριστόφορο Στ. Χριστοφορίδη, τον Φόρη Παροτίδη, τον φιλόλογο Γιώργο Παρχαρίδη κ. ά, αρκετά αργότερα. 
Τις βυζαντινές σπουδές θεμελίωσε ο Οδυσσέας Λαμψίδης και τις λαογραφικές ο Ιωάννης Αθ. Παρχαρίδης. Στον τομέα της γλώσσας, ο αρχιμανδρίτης Άνθιμος Παπαδόπουλος υπήρξε η κορυφή, όμως αυτή η αναγνώριση δεν υποβαθμίζει καθόλου την προσφορά των κατοπινών, όπως ο Συμεωνίδης κ. ά.

Πάνος  Καϊσίδης
Δημοσιογράφος- Συγγραφέας









 Επίλογος της νεκρολογίας που του έκανε ο Clair Preaux:
«Με τον Ενρί Γκρεγκουάρ τελειώνει η δύναμη μιας σκέψης που κατάφερε να μας πείσει πως η Ελλάδα κάθε εποχής είναι ακόμα ζωντανή»


...............................................................

Η Ελλάδα χρωστά πολλά σε αυτόν το επιστήμονα:

Ανρί Γκρεγκουάρ (Henri Gregoire, Λιέγη 1881 – Βρυξέλλες 1964).

Βέλγος βυζαντινολόγος. Μετά τις σπουδές του στα πανεπιστήμια της Λιέγης, του Μονάχου, του Βερολίνου και της Σορβόνης, κοντά σε μεγάλους ελληνιστές δασκάλους (Κρουμπάχερ, Βιλαμόβιτς, Ψυχάρης, Παρμαντιέ, Μισέλ, Χαρνάκ) ταξίδεψε ως μέλος αρχαιολογικών αποστολών στο όρος Σινά, στην Παλαιστίνη, στην Ελλάδα, στη Μικρά Ασία και στην Αίγυπτο.
Μίλαγε Αραβικά, Συριακά, Ιταλικά, Ρωσικά, Ρουμανικά, Αγγλικά και Ελληνικά, Αρχαία, Μεσαιωνικά και Νέα.
Το 1909 διορίστηκε καθηγητής της ελληνικής φιλολογίας στο πανεπιστήμιο των Βρυξελλών, θέση την οποία εγκατέλειψε μετά τη ναζιστική εισβολή στην πατρίδα του καταφεύγοντας στις ΗΠΑ. Ανακυρήχθηκε Επίτιμος καθηγητής πολλών Πανεπιστημίων. 
Ο Γ. είχε ενεργό ανάμειξη στην πολιτική ζωή, κυρίως ως δημοσιογράφος και εκδότης της έντονα αντιναζιστικής πολιτικής επιθεώρησης Le Flambeau, την οποία συνέχισε να εκδίδει έως τον θάνατό του. Το 1947, «επισκέφθηκε» τον ελληνικό Εμφύλιο, ίσως για να ανακαλύψει «πόσο» Δημοτικό τραγούδι «περιείχε». Το ρεπορτάζ που έκανε εκεί,  βραβεύθηκε.
Ζούσε στα επιστημονικά όρια, οι μελέτες του πάντα ήταν ριζοσπαστικές και προκλητικές, και γεννούσαν οξείες αντιπαραθέσεις. Με αυτήν την νοοτροπία δεν μπόρεσε να αποφύγει ορισμένες υπερβολές που δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά να τονίσουν το σημαντικό του έργο.
Το συγγραφικό του έργο είναι πολύπλευρο και ογκώδες.
Μελέτησε τις αρχές των Γερμανικών και Γαλλικών Μεσαιωνικών Επών. («La Chanson de Roland et Byzance : et autres études épiques ...»)
Βαθύς γνώστης της Αρχαίας Ελλάδας, εξέδωσε μελέτες και κριτικές εκδόσεις αρχαίων ποιητών, (ήταν ειδικός στον Ευριπίδη) μεταφράσεις κλασικών, βυζαντινών και νεοελλήνων συγγραφέων στα γαλλικά, καθώς και εκδόσεις ελληνικών επιγραφών της Μικράς Ασίας.
Σε αυτές τις επιγραφές ανακάλυψε μια πηγή του Ακριτικού Επους, την αναφερόμενη «Μάξιμαν στολάταν την και αμαζόνιν», την Αμαζόνα Μαξιμώ.
Ερεύνησε και τον «Ποντικοδαίμονα»  Απόλλωνα, με μια μελέτη που τον συνέδεε με τα ποντίκια(«Απόλλων Σμινθεύς») προκαλώντας για άλλη μια φορά.
Είχε δημιουργήσει και μια ομάδα συζητήσεων, την «Θεονόη» όπου ερευνούσε την ιστορία των θρησκειών και τις αρχές του Χριστιανισμού.
Οι 575 συνολικά δημοσιευμένες μελέτες του αναφέρονται, μεταξύ άλλων πολλών, στους διωγμούς των Χριστιανών, στις Οικουμενικές Συνόδους, τους πολέμους του Βυζαντίου, τις αυλικές μηχανορραφίες, στον Κωνσταντίνο τον Μέγα, στους θεσμούς και στις σχέσεις του Βυζαντίου με τον αραβικό κόσμο και τους σλαβικούς λαούς και τα έπη του Ρολάνδου. Κυρίως όμως διακρίθηκε ως ειδικός στα έπη του Διγενή και τα Ακριτικά τραγούδια.
Σε όλες αυτές τις μελέτες χάραξε νέους δρόμους διατυπώνοντας πρωτότυπες απόψεις. Μπόρεσε για παράδειγμα, να ανακαλύψει ίχνη του έπους του Διγενή στο Τουρκικό έπος του Σαγίντ Μπατάλ.
Οι περισσότερες έρευνές του, που άνοιξαν παρόμοιους, νέους ορίζοντες στην έρευνα του ακριτικού έπους, δημοσιεύτηκαν και στο περιοδικό Byzantion, το οποίο ο ίδιος ίδρυσε το 1925 και διηύθυνε έως τον θάνατό του. Επίσης εξέδωσε τα περιοδικά: 
Nouvelle Clio, 
Annuaire de l'Institut de Philologie et d'Histoire Orientales et Slaves, 
Byzantina metabyzantina.
Και αυτά που ήδη αναφέραμε:
Le Flambeau

Byzantion


πηγή http://skourtakrdiaf.blogspot.gr/2014/01/blog-post_9481.html

Εμείς πα έχομεν απ’ αΐκα!

Θα πρόσεξαν, ίσως, μερικοί ότι αρκετοί Πόντιοι συνδέουν ήρωες («Ο Κολοκοτρώνης του Πόντου» για τον Κοτζά Αναστάς) ή πράξεις αυτοθυσίας που διαδραματίστηκαν στον Πόντο με άλλες, πολύ γνωστές, που έγιναν στην Ελλάδα και που έτυχαν της ανάλογης προβολής από Ελλαδίτες ιστορικούς και λογοτέχνες.
Χαμελέτε σον Γιάμπολην ποταμόν.
 Γράφουν, δηλαδή, κάποιοι Πόντιοι με ξεχωριστή υπερηφάνεια «Το Σούλι του Πόντου», αναφερόμενοι στους ηρωικούς αγώνες των ανταρτών της Σάντας κατά των Τούρκων. Θέλουν με αυτόν τον τρόπο και εντελώς επιπόλαια να διαλαλήσουν προς κάθε κατεύθυνση: «Εμείς πα έχομεν απ’ αΐκον»  (Κι εμείς έχουμε κάτι παρόμοι). Δεν σκέφτονται ότι κάθε γεγονός έχει τις ιδιαιτερότητές του και τις ξεχωριστές του αξίες. Αρκετές φορές, η ιστορία επαναλαμβάνεται, ποτέ, όμως, με ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά .
 Η θυσία π.χ. των νεαρών γυναικών του Ασάρ της Μπάφρας, που  γκρεμίστηκαν πάνω από το κάστρο, για να μην πέσουν στα χέρια των διωκτών τους Τούρκων, μπορεί να έχει κάποια σημαντικά γενικά χαρακτηριστικά όμοια με τις γυναίκες στο Ζάλογγο, δεν είναι, όμως, εκείνες. Είναι νεαρές τουρκόφωνες Ελληνίδες, που έζησαν και θυσιάστηκαν κάτω από διαφορετικές συνθήκες. Και έχουν, άλλωστε, τη διαφορετική οντότητά τους. Οι Ναουσαίοι δεν είπαν ποτέ «Το Ζάλογγο της Νάουσας» για τη θυσία των Ναουσαίων γυναικών στην Αραπίτσα.

Πάνος  Καϊσίδης
Δημοσιογράφος- Συγγραφέας

Κάνουν λάθη και οι μεγάλοι;

Το 1992, έστειλε επιστολή στο περιοδικό «Ποντιακή Εστία» ο δάσκαλος και λαογράφος Σάββας Πορφ. Παπαδόπουλος, όπου, με ειρωνία σε βάρος μου, έγραψε «αν είναι δυνατόν να έκαναν λάθος οι αναφερόμενοι μεγάλοι λαογράφοι και ιστορικοί!», θα μας κάψει ο Θεός που αποτολμήσαμε να αμφισβητήσουμε την άποψη των μεγάλων Ελλήνων και ξένων ιστορικών!
Και όμως, και οι μεγάλοι, ως άνθρωποι, κάνουν λάθη. Όλοι οι άνθρωποι κάνουμε λάθη και πρέπει να το δεχόμαστε όταν κάποιος το επισημαίνει.
Γεώργιος Κανδηλάπτης Κάνις με την σύζυγο του Αγγελική
Ο Σάββας Ιωαννίδης, όπως σημειώνει ο Γεώργιος Κανδηλάπτης Κάνις, «εσφαλμένως θέτει την θέσιν του φρουρίου τούτου αλλαχού (του φρούριου του Μεσοχάλδιου, στο έργο του «Ιστορία και Στατιστική της Τραπεζούντος και των πέριξ …», εκδόθηκε στην Αθήνα το 1860). Δηλαδή νέτα σκέτα ο Κανδηλάπτης επισημαίνει ένα από τα λάθη του Σάββα Ιωαννίδη.
Ο Νικόλαος Πολίτης ταυτίζει το ελλαδικό «Κάστρο της Ωριάς» με το ποντιακό «Τη Ήλ’ ο κάστρεν». Αλλά ο Γεώργιος Κανδηλάπτης-Κάνις δείχνει να μην συμμερίζεται την άποψη αυτή του Νικόλαου Πολίτη, κάνοντας τη σκέψη: "Και τις γνωρίζει αν ο άγνωστος ποιητής μεθ’ όλην την διαδρομήν των 3.000 και πλέον ετών δεν υπονοή τα φρούρια του αρχαίου Ιλίου ή της Τρωάδος, ής την διαμνημόνευσιν και την γενομένην πανωλεθρίαν διαμνημονεύει και δια της παροιμίας «Τη Τριάδας τα κακά» αντί της Τρωάδος". Άλλο ένα λάθος μεγάλου!
 Οι μεγάλοι γλωσσολόγοι Γιάννης Ψυχάρης και Εμμανουήλ Κριαράς έκαναν σοβαρά λάθη στη γλώσσα την ελληνική. Ο Ψυχάρης πρότεινε, αντί του «δω» να λέμε και να γράφουμε «διώ», γιατί αποφάνθηκε ότι στον πληθυντικό της προστακτικής αν πούμε «δέστε», θα προκαλέσουμε σύγχυση, αφού «δέστε» σημαίνει και «να δέσετε». Ο μεγάλος Ψυχάρης, εκτός του ότι δεν σκέφτηκε πως η έννοια του «δέστε», γίνεται άμεσα αντιληπτή από τα συμφραζόμενα, δεν σκέφτηκε, ακόμη, ότι η ελληνική γλώσσα είναι πολύ πλούσια και αντί του «δέστε», ο ομιλητής ή ο συγγραφέας μπορεί να χρησιμοποιήσει τις προστακτικές «δείτε», «κοιτάξτε», ενανάγκη «τηράξτε», «τερέστεν»!
Εμμανουήλ Κριαράς
Ο σεβαστός επιστήμονας Εμμανουήλ Κριαράς χρησιμοποιούσε συνέχεια πληθυντικό αριθμό αντί του ενικού, όταν το υποκείμενο ήταν ένα (ενικός αριθμός) στις εκφράσεις π.χ. «εκείνος φαινόταν», «αυτό ονομαζόταν» κ. ά. και έγραφε λάθος: «Εκείνος φαίνονταν», «αυτό ονομάζονταν». Επίσης δεν έγραψε ποτέ π. χ. «Εμείς έχουμε», «εμείς τρέχουμε», αλλά έγραφε και έλεγε πάντα: «Εμείς έχομε», «εμείς τρέχομε», ενώ η νεοελληνική δεν χρησιμοποιεί πλέον άλλες εγκλίσεις, εκτός από την οριστική και την προστακτική. Αλλά και αν χρησιμοποιούσε η νεοελληνική την υποτακτική με το «να», τότε το ο θα ήταν ω, που έγινε ου, αφού και οι «αρχαίοι ημών πρόγονοι» το ω γενικά, όπως υποθέτουν όλοι, σχεδόν, οι γλωσσολόγοι, το πρόφεραν ως ου.
Λάθη κάνουν όλοι οι άνθρωποι και λάθος έκανε και ο Σάββας Ιωαννίδης–στον οποίο, βέβαια, οι Έλληνες χρωστάνε πολλά–όταν ονόμαζε τον Πόντιο Ακρίτα, Διγενή.

Ο επικός ήρωας δεν έχει ατομικό χαρακτήρα, αντίθετα συγκεντρώνει όλες τις αρετές της ομάδας στην πάλη της με την μοίρα. Δεν είναι, δηλαδή, υπεράνθρωπος Διγενής. Συνήθως, με εξαίρεση αυτούς που συναρπάζονται από την περιπέτεια, οι επικοί ήρωες έχουν μια τραγική υπόσταση. Επίσης, στα κείμενα, στα οποία  είναι εμφανής η χριστιανική επίδραση, το έργο του πεπρωμένου συνδυάζεται με τον θυσιαστικό χαρακτήρα.

Πάνος  Καϊσίδης
Δημοσιογράφος- Συγγραφέας

Ο ΑΚΡΙΤΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΛΑΟΓΡΑΦΟΙ ( Αντίθετες απόψεις, διατυπωθείσες με επιστολές ).

Πιστεύουν οι Πόντιοι λαογράφοι ότι βλέπουν γενικά το συγκεκριμένο ζήτημα της παράδοσης δύο ή τριών ή και περισσότερων ηρώων, περίπου όμοιων ή και όμοιων, γιατί τους εξετάζουν οριζόντια μέσα στον χρόνο και όχι σε βάθος θεματογραφίας και ύφους το κάθε ακριτικό τραγούδι ξεχωριστά.  Ακρίτας ο ένας, Διγενής ο άλλος, τους ενοποιούν με το ψευδώνυμο «Διγενής Ακρίτας» και φτάνουν εκεί που θέλουν. 
Κωνσταντίνος Ρωμαίος
Πρόκειται, από τη μια μεριά, για ένα είδος σωστής ανάλυσης στους επιμέρους ήρωες–τους Ακρίτες και τον Διγενή–και σε μια λαθεμένη  σύνθεση, από την άλλη, που βάζει στο ίδιο σακί ανόμοια πράγματα, που έχουν μόνον μερικά κοινά χαρακτηριστικά και στο βάθος διαφέρουν, κάτι που επισημαίνει και ο Κωνσταντίνος Ρωμαίος, όταν επιμένει για τη διαφορετικότητα του Πόντιου Ακρίτα.
Επιχείρησαν κάποιοι λόγιοι τη συσσώρευση και την ομαδοποίηση σαν να ήταν το πνευματικό αγαθό–το δημοτικό τραγούδι–ένα οικονομικό μέγεθος ή ομάδα υλικών προϊόντων και, όπως δίνουν οι άνθρωποι, στον σωρό, ονόματα στα υλικά αγαθά, για να τα διακρίνουν, συμπεριέλαβαν και τους Πόντιους ακρίτες, τους πολλούς ακρίτες, μέσα στο όνομα Βασίλειος Διγενής των Κρητικών και λίγων ακόμη Ελλήνων. 
Με τη σύνθεση που κάνουν δεν αναδεικνύουν την ουσία του θέματος «Ακρίτες», αλλά προκαλούν σύγχυση.
Για να εξετάσουν το μεγάλο θέμα που λέγεται «Ακρίτας» και ακριτική ποίηση, ορισμένοι Πόντιοι λαογράφοι–ιστορικοί προχώρησαν στη σύνθεση των γνωρισμάτων, των κοινών χαρακτηριστικών, που αφορούν τους ήρωες των διαφόρων περιοχών και τους ομαδοποίησαν. Αλλά, οι διαφορές του Πόντιου Ακρίτα από τους άλλους είναι τόσο πολλές και σημαντικές, που δεν γίνεται να μπουν σε ένα καλούπι. Ό,τι και να κάνουν κάποιοι, κάτι ξεφεύγει πάντα, κάτι που δεν είναι δυνατόν να περιοριστεί, όπως είναι π. χ. η επιμονή–στον Πόντιο Ακρίτα–στην αναφορά του φυσικού περίγυρου, που είναι πολύ φυσιολατρικός. Στους άλλους ακρίτες, οι περιγραφές του περίγυρου περιορίζονται και συνδέονται αποκλειστικά με το γεγονός του επικείμενου θανάτου, όχι του Ακρίτα–που δεν αναφέρεται ποτέ με αυτό το όνομα–αλλά του Διγενή, που δεν αναφέρεται ως φύλακας των συνόρων–ακρίτας–αλλά ως ένας γενναίος άντρας, που σε κάθε περίπτωση–όπως δείχνουν και οι διηγήσεις, που αναφέρονται παρακάτω–το μόνο που κάνει είναι να δείξει τη μεγάλη δύναμη που διαθέτει και τίποτε άλλο. Ο Νικόλαος Πολίτης αναφέρει στις «Σημειώσεις» του: «Είναι δ’ ο Διγενής ο ήρως του μεσαιωνικού ημών έπους και των δημωδών ασμάτων του ακριτικού κύκλου»…
Οι διηγήσεις για τον Διγενή–όπως τις αναφέρει ο Νικόλαος Πολίτης (1852-1921) στις «Παραδόσεις» του–το επιβεβαιώνουν.

Πάνος  Καϊσίδης
Δημοσιογράφος- Συγγραφέας

Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

Ζόμπι στην Ελλάδα (Συλλογή Διηγημάτων Φανταστικής Λογοτεχνίας)

Στα τέλη του Οκτώβρη κάνει πρεμιέρα ο νέος κύκλος της αμερικανικής δημοφιλούς τηλεοπτικής σειράς, Walking Dead. Στην Ελλάδα, όμως, τα ζόμπι κάνουν την εμφάνισή τους έναν περίπου μήνα νωρίτερα!
Οι Εκδόσεις iWrite και 45 ταλαντούχοι Έλληνες συγγραφείς , σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου μας συλλογικού έργου με τίτλο "Ζόμπι στην Ελλάδα". Η εκδήλωση θα λάβει χώρα την Τετάρτη 27 Σεπτεμβρίου, στον πολυχώρο Αίτιον (Τζιραίων 8, Αθήνα). 


 
Λίγα λόγια για το βιβλίο:
Είναι γεγονός πώς οι ιστορίες με ζόμπι έλκουν διαχρονικά το ενδιαφέρον του κοινού σε παγκόσμιο επίπεδο μέσα από την προβολή κινηματογραφικών ταινιών, με χαρακτηριστικότερες εκείνες του George Romero (τέλη δεκαετίας 60’ και εξής), ενώ στις μέρες μας τηλεοπτικές παραγωγές όπως οι ταινίες/video games «Resident Evil» και η σειρά «Walking Dead» θεωρούνται εξαιρετικά δημοφιλείς. Παρ’ όλα αυτά, στις εκδόσεις iWrite σκεφτήκαμε πως μία ιστορία με ζόμπι δεν αφορά αποκλειστικά και μόνο συνωμοσιολογικά σενάρια και φονικούς ιούς που ξεπηδούν από μυστικά εργαστήρια…
Η χώρα μας διαθέτει μία πλούσια λαογραφική Παράδοση, με αμέτρητους μύθους και θρύλους, που αναφέρονται σε περιστατικά… δράσης νεκροζώντανων πλασμάτων, από την αρχαία Ελλάδα και τον Μεσαίωνα, έως την περίοδο της Τουρκοκρατίας και τις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Η Παράδοση αυτή, σκεφτήκαμε πως θα μπορούσε κάλλιστα να λειτουργήσει ως πηγή έμπνευσης για τη συγγραφή πρωτότυπων διηγημάτων με ζόμπι… ελληνικής προέλευσης!
Μέσα από την αναγγελία για τη διενέργεια ενός πρωτότυπου λογοτεχνικού διαγωνισμού (το αποτέλεσμα του οποίου είναι ο συλλογικός τόμος που κρατάτε στα χέρια σας), στόχος μας ήταν να δώσουμε την ευκαιρία σε Έλληνες συγγραφείς να αναδείξουν το ταλέντο τους, παντρεύοντας ένα ανερχόμενο ρεύμα Λογοτεχνίας με την ελληνική Ιστορία, τη λαογραφία, τις ιδιαίτερες κοσμοθεωρητικές αντιλήψεις του λαού μας και τη σύγχρονη πραγματικότητα που μας περιβάλλει, είτε κατοικούμε στα αστικά κέντρα είτε στην επαρχία.
Δείτε περισσότερα για το βιβλίο πατώντας εδώ.

 
Λίγα λόγια για τους συγγραφείς
Η δηµιουργική εκδοτική οµάδα του iWrite.gr, θέλοντας να στηρίξει έµπρακτα την ελληνική συγγραφική κοινότητα, επενδύει (ενάντια στα σηµάδια των καιρών) σε συλλογικές εκδόσεις νέων και αναγνωρισµένων συγγραφέων, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα σε πλήθος Ελλήνων δηµιουργών να κάνουν το όνειρό τους πραγµατικότητα.
Μέρος της προσπάθειας αυτής αποτελεί και η παρούσα ανθολογία διηγηµάτων φανταστικής λογοτεχνίας, µε ιδιαίτερα ταλαντούχους συγγραφείς από όλη την Ελλάδα!
Στο βιβλίο συμμετέχουν με κείμενα τους οι: Ευαγγελία Παπανίκου, Αποστόλης Τουρτούρης, Βασίλης Μόσχος, Ηλίας Διαμαντής, Σωτηρία Ιωαννίδου, Μιχάλης Ξυδέας, Γαλήνη Σαουλίδου, Γιώργος Λαγκώνας, Ματίνα Μαντά, Άρης Δεληγιαννίδης, Παντελής Λιάκας, Όλγα Λούρη, Γιώργος Μεσημέρης, Σάββας Χρυσικόπουλος, Απόστολος Παπαδόπουλος 16) Σόνια Λούρμα 17) Μαριάννα Μανιάτη 18) Στέλιος Ανδρεάδης, Γιώργος Δάμτσιος, Δημήτρης Γιαννόπουλος, Μάκης Ιωσηφίδης, Αγγελίνα Παπαδημητρίου, Γιώργος Μπίφης, Μανώλης Πέρρος, Κωνσταντίνος Ταχτσίδης, Άγγελος Δραμπάλας, Λυδία Ψαραδέλλη, Π. Ένιγουεϊ, Βάγια Παπαποστόλου, Ανδρέας Μπιτάδος, Πολυνίκη Βαρακλή, Γιούλη Ρέτσα, Ελένη Λύρα, Mark C. Da Costa, Μαρία Δανιήλ, Θεόφιλος Γιαννόπουλος, Μαρία Βούλγαρη, Χρύσα Βασιλείου, Μάριος Δημητριάδης, Γεωργία Καλαμαρά, Θεόδωρος Καραδιαμαντής, Ηλίας Τσιάρας, Ματίνα Μακρυσοπούλου, Μάριος Φιλομανιώτης και Παναγιώτης Θωμάδης.


Κυνηγός

Οι Εκδόσεις Πηγή και η συγγραφέας μας Μυρτώ Μαραγκού, σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου μας μυθιστορήματος φαντασίας με τίτλο
"Κυνηγός", την Πέμπτη 28 Σεπτεμβρίου στις 19:00
στο καφέ Αίτιον Τζιραίων 8, Αθήνα.


 
 


Από το οπισθόφυλλο...
Η Νέρεζα είναι µια κοπέλα χωρίς οικογένεια, µόνη στον κόσµο. Κανένας δεν νοιάστηκε ποτέ για εκείνη. Είναι στη φυλακή για ένα έγκληµα που δεν θυµάται αν έκανε, που δεν ξέρει πότε το έκανε. Όλα αυτά τα χρόνια, δεν υπήρξε κανένας που να της µιλήσει για το παρελθόν της, την ταυτότητά της. Μοναδική της περιουσία ένα µικρό µαύρο βιβλίο, χωρίς τίτλο, που δεν γνωρίζει πώς βρέθηκε στην κατοχή της και που περιγράφει έναν άλλο κόσµο, τελείως διαφορετικό από τον δικό της.
Μία µέρα, εντελώς απρόβλεπτα, ελευθερώνεται από τη φυλακή και αναγκάζεται να ζήσει µια καινούρια ζωή σε ένα άγνωστο σπίτι, σε µια άγνωστη πόλη, ανάµεσα σε άγνωστους ανθρώπους. Και πάνω που έχει αρχίσει να συνηθίζει στους νέους ρυθµούς, το βιβλίο εξαφανίζεται. Έτσι, χάνει το µοναδικό κοµµάτι που τη συνέδεε έως τώρα µε τον εαυτό της. Η απώλειά του είναι ένα τροµερό χτύπηµα για εκείνη και το γεγονός αυτό τη βυθίζει στο χάος.
Και τότε, εµφανίζεται η Σκιά…
 
Μάθετε περισσότερα για το βιβλίο πατώντας εδώ.

Λίγα λόγια για την συγγραφέα...
Η Μυρτώ Μαραγκού γεννήθηκε στην Αθήνα το 1993. Σπούδασε Γλωσσολογία στο τµήµα Μεσογειακών Σπουδών, στην πόλη της Ρόδου. Η επιλογή των σπουδών, εν µέρει καρµική, οφείλεται στο µεγάλο της ενδιαφέρον για τις γλώσσες. Κληρονόµησε από την οικογένειά της το µικρόβιο της αγάπης για τα βιβλία και έκτοτε δεν µπορεί να τα αποχωριστεί. Η συγγραφή βιβλίων ξεκίνησε κατά τα φοιτητικά της χρόνια και όχι από τότε που θυµάται τον εαυτό της. Όµως, κατέληξε να γίνει ανάγκη και τρόπος έκφρασης. Έχει παρακολουθήσει σεµινάρια γραφολογίας, επικοινωνίας και αυτογνωσίας. Όταν δεν γράφει, της αρέσει να µελετά αρχαία κείµενα και ψυχολογία, να ζωγραφίζει Pop Art, να κάνει χειροτεχνίες, καθώς και να χάνεται µε τις ώρες σε ατελείωτο gaming και διάβασµα.


Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Αμάσεια Πόντου 1921: Όταν υπήρχε Ελληνική ηγεσία, αυτή δολοφονούνταν

Οι Κεμαλικοί μετά την επικράτησή τους, προσπάθησαν και τελικώς πέτυχαν με διάφορα μέσα να εξοντώσουν ό,τι δεν είχαν μπορέσει να εξολοθρεύσουν οι Νεότουρκοι. Διωγμοί, εξορίες, δολοφονίες, βιασμοί, δίκες και καταδίκες στα αποκαλούμενα «δικαστήρια ανεξαρτησίας», τα οποία εκδίδουν «αποφάσεις» και εκτελούνται πρόκριτοι, βουλευτές, δημοσιογράφοι, καθηγητές, δάσκαλοι, μαθητές - Ανανιάδης και Παυλίδης του κολλεγίου Ανατόλια της Μερζιφούντας- και κληρικοί, από τους οποίους ζητούνται δηλώσεις ότι συμμετείχαν στην οργάνωση του επαναστατικού απελευθερωτικού κινήματος στον Πόντο. 

Η “απόφαση” του ψευτοδικαστηρίου σημείωνε σχετικά: « Επειδή αποδείχθηκε ότι οι παρόντες και κάποιοι από τους απόντες σκέφτονταν και ενεργούσαν να ιδρύσουν Δημοκρατία του Πόντου, αποσπώντας μεγάλο τμήμα του Οθωμανικού Κράτους, από την Τραπεζούντα μέχρι το Ζογκουλδάκ και προς το εσωτερικό μέχρι τη Σεβαστεία καταδικάζονται 69 προύχοντες στον δι` αγχόνης θάνατον, 15 ερήμην εις θάνατον, 7 σε 15ετή δεσμά, των δε μελών του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Ορφεύς επικυρώνεται η υπό του Στρατοδικείου επιβληθείσα ποινή, και οι υπόλοιποι σε πρόσκαιρα δεσμά στη Σεβάστεια μέχρι το τέλος του πολέμου».
Όπως κατήγγειλε το Οικουμενικό Πατριαρχείο οι υποτιθέμενοι ένοχοι τις «δηλώσεις» τους τις υπέγραψαν μετά τη θανατική καταδίκη τους, την παραμονή της εκτέλεσής τους ή ακόμη και όντας δολοφονημένοι από καιρό. Τέτοιες περιπτώσεις είναι του Χ. Ελευθεριάδη δικηγόρου που είχε δολοφονηθεί στην Κερασούντα το 1920, του Μ. Μαυρίδη, του Γ. Καλογερόπουλου, του Α. Δελικάρη, του Λ. Τεσταμπασίδη, του Ι. Ελευθεριάδη. Ακόμη θα πρέπει να επισημανθεί ότι ο καθηγητής Γ. Παπαμάρκου, ο διευθυντής της Οθωμανικής Τράπεζας Π. Παπαδόπουλος και ο έμπορος Θ. Εκμεντζίογλου οι οποίοι ήταν ήδη νεκροί από την προηγούμενη της εκτέλεσής τους μεταφέρθηκαν στον τόπο του μαζικού εγκλήματος προκειμένου τα άψυχα σώματά τους να υποστούν την ποινή τους.



Ο κατάλογος των καταδικασμένων σε θάνατο επιφανών Ποντίων που απαγχονίστηκαν την ίδια ημέρα και ώρα στον ίδιο χώρο, στις 8/21 Σεπτεμβρίου 1921, στην πλατεία της Αμάσειας είναι πολύ μεγάλος. Εκεί οδηγήθηκαν 72 Έλληνες μάρτυρες, με επικεφαλής τον αρχιμανδρίτη Πλάτωνα Αιβαζίδη. Ο δημοσιογράφος και εκδότης της εφημερίδας Εποχή της Τραπεζούντας Νίκος Καπετανίδης όταν ο πρόεδρος του «δικαστηρίου» του ανέγνωσε το «κατηγορητήριο» ότι επιδίωκε την ανεξαρτησία του Πόντου, αυτός τον διέκοψε λέγοντάς του ότι «εγώ ήθελα την απευθείας ένωση του Πόντου με την Ελλάδα», όπως αναφέρει ο γνωστός θεατρικός συγγραφέας Δημήτρης Ψαθάς στο βιβλίο του «Γη του Πόντου».
Σαν σήμερα, 21 Σεπτεμβρίου 1921, απαγχονίστηκαν στην Αμάσεια, Έλληνες του Πόντου στα Δικαστήρια Ανεξαρτησίας

Το δικαστήριο της Αμάσειας καταδίκασε ερήμην σε θάνατο και τα μέλη της ποντιακής Εθνοσυνέλευσης του Βατούμ, Β. Ιωαννίδη, Λ. Ιασονίδη, Κ. Κωνσταντινίδη, τους μητροπολίτες Τραπεζούντας Χρύσανθο, Αμασείας Γερμανό, Νεοκαισαρείας Πολύκαρπο, Χαλδείας και Κερασούντας Λαυρέντιο, τον επίσκοπο Απολλωνιάδος Ιωακείμ, το νομικό Αρ. Νεόφυτο, τον δημοσιολόγο Νικ. Ιασονίδη, τους Χ. Σιδηρόπουλο, Επ. Σεφεριάδη, Θεμ. Πατσιάδη, Κ. Παπαθεοδώρου, Γ. Γαληνό, Γ. Βαλαβάνη και τον εκδότη της εφημερίδας Λόγος της Τραπεζούντας Ν. Λεοντίδη. 
Ιδιαίτερη σημασία στις αντιδράσεις που προκάλεσε η μαζική δολοφονία της ηγεσίας των Ελλήνων αποτελεί το ψήφισμα διαμαρτυρίας των Eλλήνων διανοουμένων προς τους Ευρωπαίους συναδέλφους τους και τις κυβερνήσεις τους το οποίο υπέγραφαν μεταξύ των άλλων, οι Bλαχογιάννης, Γρυπάρης, Δροσίνης, Zάχος, Kαζαντζάκης, Nιρβάνας, Ξενόπουλος, Παλαμάς Παπαντωνίου, Σικελιανός.

Εξαιρετική είναι η επιστολή του μελλοθάνατου Αλέξανδρου Ακριτίδη, εμπόρου Τραπεζούντας προς την οικογένειά του, λίγο πριν τον απαγχονισμό του στην Αμάσεια. Για πολλούς, όπως και η επόμενη του Ματθαίου Κωφίδη θεωρούνται η πεμπτουσία της Ρωμηοσύνης:

«1921 7βρ 5 Κυριακή
Γλυκυτάτη μου Κλειώ
Σήμερον ετελέσθη εν τη φυλακή λειτουργία και εκοινωνήσαμε όλοι, περί τους 100 από διάφορα μέρη. Έχει αποφασισθεί ο δια της κρεμάλας θάνατος. Αύριον θα πηγαίνουν οι 60, μεταξύ αυτών οι 5 Τραπεζούντιοι και θα γίνει ο δι’ αγχόνης θάνατος. Την Τρίτην δεν θα είμεθα εν ζωή, ο Θεός να μας αξιώσει τους ουρανούς και σε σας να δώσει ευλογίαν και υπομονήν και άλλο κακόν να μη δοκιμάσητε. Όταν θα μάθετε το λυπηρόν γεγονός να μη χαλάσετε τον κόσμον, να έχετε υπομονή.
Τα παιδιά ας παίξουν και ας χορέψουν. Ας σε βλέπω να κανονίσης όλα όπως ξέρεις εσύ. Ο αγαπητός μου Θεόδωρος ας αναλαμβάνει πατρικά καθήκοντα και να μην αδικήσει κανένα από τα παιδιά τον Γέργον να τελειώσει το σχολείον και να γίνει καλός πολίτης.
Τον Γιάννην ας τον έχει μαζί του στη δουλειά. Από τα μικρά, τον Παναγιώτη να στείλεις στο σχολείο, την Βαλεντίνην να την μάθης ραπτικήν. Την Φωφών να μη χωρίζεσαι ενόσω ζεις. Εις τον Στάθιον τας ευχάς μου και την υποχρέωσιν όπως χωρίς αμοιβήν διεκπεραιώσει όλας τα οικογενειακάς μου υποθέσεις που θα του αναθέσητε.

Ο παπα Συμεών ας με μνημονεύσει ενόσω ζη. Να δώσης 5 λίρες στην Φιλόπτωχον, 5 λίρες στην Μέριμναν, 5 λίρες στου Λυκαστή το σχολείον. Και ας με συγχωρέσουν όλοι οι αδελφοί μου, οι νυφάδες και όλοι οι συγγενείς και φίλοι. Αντίο βαίνω προς τον πατέρα και συγχωρήσατέ μου ο υμέτερος Αλ. Γ. Ακριτίδης»


Σαν σήμερα, 21 Σεπτεμβρίου 1921, απαγχονίστηκαν στην Αμάσεια, Έλληνες του Πόντου στα Δικαστήρια Ανεξαρτησίας
(Η Επιστολή μελλοθάνατου Αλέξανδρου Ακριτίδη, εμπόρου Τραπεζούντας. Αρχείο της Αδελφότητας Κρωμναίων Καλαμαριάς.)

Ο Συμεών Ανανιάδης

Φωτογραφία του Georges Charpantof.

Ο Αχιλλέας Ιωακειμίδης κρατά την μπάλα 


Στο ίδιο κλίμα και η   επιστολή του μελλοθάνατου Ματθαίου Κωφίδη, βουλευτή Τραπεζούντας:
«15/28 Σεπτεμβρίου 1921 φυλακαί Τιμαρχανέ – Αμασείας Φιλτάτη Ουρανία Χθες ημέραν της Σταυροπροσκυνήσεως επαρουσιάσθην εις το δικαστήριον Ιστικλάλ, καμίαν ελπίδα δεν έχω πλέον, σήμερον θα δοθή η απόφασις η οποία βεβαίως θα είναι καταδικαστική, σας αφίνω υγείαν και εις την προστασίαν του Παναγάθου, περιττά τα πολλά λόγια, θάρρος και εγκαρτέρησις και ελπίς επί Κύριον, δια να ημπορέσης το κατά δύναμιν να σηκώσης το βαρύ φορτίον σου. Σας γλυκοφιλώ όλους Ο Ματθαίος σου Υ.Γ. Εις τα φίλτατα την ευχήν μου, καλήν πρόοδον και καλήν διαγωγήν όπως η ψυχή μου και μακρόθεν αγάλλεται. Ο ίδιος»

Η μαζική εξόντωση της ηγεσίας των Ελλήνων το Σεπτέμβριο του 1921 στα «δικαστήρια ανεξαρτησίας» αποτελεί ένα μικρό μέρος του Ελληνικού ολοκαυτώματος. Ωστόσο έχει μεγάλη σημασία γιατί με την έλλειψη των εξαιρετικών αυτών μορφών Ελληνισμού χάθηκε η ηγεσία, οι αρχηγοί, η πνευματικοί άνδρες. Ήταν μία από τις τελευταίες πράξεις του Ελληνικού δράματος που εκτυλίχθηκε στον Πόντο, στη Θράκη, στην Μικρά Ασία, στην Καππαδοκία. Η τελευταία γράφτηκε ένα χρόνο αργότερα στην προκυμαία της Σμύρνης.....


Φωτογραφία του Georges Charpantof.



Θεοφάνης  Μαλκίδης

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Θα χάσω βάρος!

Οι Εκδόσεις iWrite και η συγγραφέας Γεωργία Λαμπριανίδη, σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου μας εγχειριδίου με τίτλο "Θα χάσω βάρος!", που θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 25 Σεπτεμβρίου, στον πολυχώρο Αίτιον (Τζιραίων 8, Αθήνα). 

 
Λίγα λόγια για το βιβλίο:
Θέλεις να χάσεις βάρος αλλά νιώθεις πως δεν βρίσκεις την ανάλογη βοήθεια; Θέλεις κάποιον για συμπαράσταση που να σε συμβουλεύει και να σου εξηγεί με απλό τρόπο τι πρέπει να κάνεις; Θέλεις απλά μικρά tips για να σου δώσουν ώθηση; Τότε νομίζω πως κρατάς στα χέρια σου το κατάλληλο βιβλίο.
Έλα! Μαζί, θα τα καταφέρουμε.
Ένας μικρός οδηγός που με απλά λόγια, συμβουλές, tips και παραδείγματα θα σε βοηθήσει να κατανοήσεις πως πρέπει να τρως αλλά κυρίως να βρεις το δικό σου κίνητρο για την απώλεια περιττών κιλών.
Δείτε περισσότερα για το βιβλίο πατώντας εδώ.

 
Λίγα λόγια για την συγγραφέα
Η Γεωργία Λαμπριανίδη είναι απόφοιτη του τμήματος διατροφής και διαιτολογίας του ΑΤΕΙ Θεσσαλονίκης κι έχει εργαστεί στο ειδικό αντικαρκινικό νοσοκομείο Μεταξά και στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης στο τμήμα Καταλοίπων.

Είναι μαμά δύο αγοριών και διατηρεί από το 2012 το family blog 4 Seasons With Geo (www.4seasonswithgeo.com).

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

ΜΝΗΜΗ ΣΜΥΡΝΗΣ ΣΤΗΝ ΚΑΒΑΛΑ


Μια εκδήλωση – αφιέρωμα στη Σμύρνη πραγματοποίησε τη Δευτέρα 11 Σεπτεμβρίου 2017 ο Σύλλογος Μικρασιατών Καβάλας «Μνήμη Μικράς Ασίας», σε συνεργασία με τη Δημοτική Βιβλιοθήκη Καβάλας «Βασίλης Βασιλικός». 
Η εκδήλωση άρχισε με καλωσόρισμα της προέδρου του Συλλόγου κ. Σοφίας Τσίγκου και σύντομη ομιλία του αντιπροέδρου κ. Κυριάκου Λυκουρίνου, με θέμα «Μικρασιατική Καταστροφή και ιστορική μνήμη».


Στη συνέχεια ο κ. Λουκάς Χριστοδούλου, Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Προσφυγικών Σωματείων Ελλάδας (Ο.Π.Σ.Ε.) «ταξίδεψε» το κοινό στο κοσμοπολίτικο κέντρο της Ανατολικής Μεσογείου. Μέσα από την προβολή εκατοντάδων cartes postales, χαρτών και εφήμερων εντύπων της χρυσής εποχής 1870-1922, παρουσιάστηκαν ποικίλες όψεις του χώρου και της ζωής στο διαμάντι της Ανατολής: η οικονομική δραστηριότητα, το εμπόριο, η ναυτιλία, η βιοτεχνία, οι χώροι λατρείας, η κοινωνική ζωή με τις λέσχες, τα ξενοδοχεία και τους χώρους διασκέδασης, η εκπαίδευση και τα σχολεία, ο πολιτισμός, ο αθλητισμός και άλλες πτυχές της πόλης.


Μελωδικός ο επίλογος, με τη Χορωδία του Συλλόγου να αποδίδει τέσσερα τραγούδια από τη μουσική παράδοση της Σμύρνης. Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο πρώην Αντιπρόεδρος της Βουλής κ. Γεώργιος Καλαντζής, οι βουλευτές του νομού κ. Δημήτρης Εμμανουηλίδης και Γιώργος Παπαφιλίππου, ο Αντιπεριφερειάρχης κ. Θεόδωρος Μαρκόπουλος, ο Αντιπεριφερειάρχης Τουρισμού κ. Κώστας Αντωνιάδης, ο τ. Αντιπεριφερειάρχης κ. Αρχέλαος Γρανάς, εκπρόσωποι του Στρατηγού, του Ερυθρού Σταυρού, πολιτιστικών συλλόγων καθώς και πλήθος κόσμου. 


























πηγή: http://anatoliblog.blogspot.gr

Δήθεν Γενοκτονία στη Μικρά Ασία, Δήθεν Γενοκτονία στον Πόντο!


Την ημέρα που τιμάται επισήμως από το Ελληνικό κράτος η μνήμη των θυμάτων της  Γενοκτονίας στη Μικρά Ασία,  επέλεξε  η τουρκόφωνη εφημερίδα "Birlik" που εκδίδεται στην Κομοτηνή για να ονομάσει "δήθεν" τη Γενοκτονία των προγόνων μας στη Μικρά Ασία και να επαναλάβει αυτό που είχε γράψει για τη Γενοκτονία στον Πόντο. Αυτή τη φορά στο κείμενο  καταγράφεται η ενόχληση  της  εφημερίδας  με αφορμή τις εκδηλώσεις για τη Γενοκτονία και το μνημείο στη Δράμα. Το νέο δημοσίευμα της εφημερίδας  έχει  τεράστιο  ενδιαφέρον για πολλούς και ποικίλους λόγους και προφανώς αυτονόητους.  
Για ακόμη μία φορά εμφανίζονται επί ελληνικού εδάφους, οι γνωστές απόψεις, παρόλες τις αναγνωρίσεις που έχουμε πετύχει, παρόλα τα σχετικά νομικά κείμενα περί τιμωρίας των αρνητών και των αμφισβητιών. Απόψεις που αρνούνται και αμφισβητούν το μαζικό έγκλημα  και σχετίζονται με το αναμενόμενο χρέος από τους διασωθέντες, δηλαδή με  τα μνημεία, τις εκδηλώσεις, τη δράση μας και κάθε τι που  αναδεικνύει την υπόθεση της Γενοκτονίας ζητώντας την αναγνώριση από το θύτη  Τουρκία.
Κάθε αντίδραση θεσμική και μη, συλλογική και  προσωπική είναι εύλογη και  την αναμένουμε με μεγάλο ενδιαφέρον....


Το δημοσίευμα έχει ως εξής:


"Μετά από την δήθεν ¨Ποντιακή Γενοκτονία¨ τώρα και ¨Γενοκτονία Μικράς Ασίας¨
Μετά από την δήθεν ¨Ποντιακή Γενοκτονία¨ τώρα και ¨Γενοκτονία Μικράς Ασίας¨. Το πρώτο βήμα έγινε στην Δράμα. Στην Ελλάδα πλέον μετά από την δήθεν ¨Ποντιακή Γενοκτονία¨, υπάρχει ο ισχυρισμός πως και οι Ρωμιοί που μετανάστευσαν στην Ελλάδα με την ανταλλαγή των πληθυσμών υπέστησαν γενοκτονία στην Τουρκία. Για αυτό τον λόγο άρχισαν να γίνονται μνημεία και ενώ ως τώρα γινόταν τελετές για την ¨Μικρασιατική καταστροφή ¨, η 14η Σεπτεμβρίου με τον νόμο 2645/1998 ανακηρύχτηκε ως Ημέρα Γενοκτονίας και Μνήμης των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.
Αλλά οι σύλλογοι των ανταλλάξιμων μέχρι σήμερα στα μνημεία που έκαναν στις περιοχές που εγκαταστάθηκαν, τα ονόμαζαν ¨Μικρασιατική Καταστροφή¨ και οργάνωναν τελετές μνήμης. Από το 2017 και μετά με πρώτη την Δράμα σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, στα μνημεία που άρχισαν να χτίζονται μαζί με την ¨Μικρασιατική Καταστροφή¨, άρχισε να χρησιμοποιείται και ο όρος ¨Γενοκτονία¨.
Ο Σύλλογος Μικρασιατών Δράμας στις φετινές τελετές με αυτή την πρακτική δίνει μια διαφορετική διάσταση. Στις ανακοινώσεις του μαζί με τον όρο ¨Μικρασιατική καταστροφή¨ προβάλει και τον όρο ¨Γενοκτονία¨.
Ο Νίκος Λατσίσταλης-πρόεδρος του συλλόγου στα ταξίδια που έκανε σε διάφορες χρονικές περιόδους στην Τουρκία έφερε πέτρες από διάφορες περιοχές της Ανατολίας και της περιοχής της Μαύρης Θάλασσας που τις  τοποθέτησε σε ένα μακρύ δρόμο από τσιμέντο, γράφοντας από κάτω από ποια περιοχή προέρχονται.
Έτσι τοποθέτησαν 95 πέτρες-μνημεία από τις 95 πόλεις που ζούσαν οι Ρωμιοί όχι μόνο στην Ανατολία αλλά και από την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας. Τα εγκαίνια θα γίνουν με μεγάλη συμμετοχή στις 17/9/2017.

Εν ολίγοις, στην Ελλάδα μετά από την δήθεν ¨Ποντιακή Γενοκτονία¨, πλέον κινητοποιήθηκαν και οι σύλλογοι πολιτών και την ανταλλαγή πληθυσμών που μέχρι χτες την ονόμαζαν και την μνημόνευαν ως ¨Μικρασιατική Καταστροφή¨, από τώρα και μετά την μνημονεύουν ως γενοκτονία"


Θεοφάνης  Μαλκίδης

Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

Τείχη Τραπεζούντας

Τα τείχη της Τραπεζούντας σώζονται ακόμη και σήμερα σε αρκετά καλή κατάσταση, παρά τις μεγάλες απώλειες που υπέστησαν με το πέρασμα του χρόνου.
Η ιστορία τους είναι συνυφασμένη με εκείνη της πόλης.
Η τειχισμένη πόλη αποτελείται από τρία τμήματα που διακρίνονται σαφώς μεταξύ τους, φαινόμενο ιδιαίτερα συνηθισμένο στις βυζαντινές πόλεις, όπως για παράδειγμα ο Μυστράς ή τα Σέρβια.
Η οργάνωση του αστικού χώρου σε δύο ή τρία μέρη δεν ήταν τυχαία, αλλά σχετιζόταν με τη λειτουργία των τμημάτων αυτών και τα κοινωνικά στρώματα που κατοικούσαν στο καθένα.
Το ανώτερο τμήμα, η ακρόπολη, το Κάστρο των Βυζαντινών, περιέκλειε συνήθως το διοικητικό κέντρο της πόλης.
Το μεσαίο, η Άνω ή Μέση Χώρα, ήταν η κατοικία των αρχόντων, ενώ το τρίτο κατώτερο τμήμα, το οποίο συνήθως τειχιζόταν αργότερα, μετά την αύξηση του πληθυσμού, προοριζόταν για τους υπόλοιπους κατοίκους της πόλης.
Τα κάστρα και τα παλάτια των Κομνηνών δεσπόζουν ψηλά πάνω από την Τραπεζούντα, μεγαλόπρεπα, επιβλητικά, γεμάτα ιστορία και δόξα. Γύρω από τα καστρόπυργα, στην πλαγιά του λόφου, φτωχόσπιτα, δρόμοι και στενά σοκάκια.
Δεξιά, κάτω, χάσκει η χαράδρα με τα πολλά γεφύρια.
Έτσι περιγράφουν σύγχρονοι επισκέπτες της Τραπεζούντας (στην περίπτωση ο Γ. Παναγιω-τίδης), όταν ξεφεύγουν από την περιγραφή εκκλησιών ή σχολείων. Δυστυχώς, δεν υπάρχουν  τέτοιες αναφορές στα κάστρα και τα καστρόπυργα του Πόντου.
Συνοπτική μόνον παρουσίαση έκανε  ο ομότιμος καθηγητής και αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών Νίκος Κ. Μουτσόπουλος.
Λεοντόκαστρο Τραπεζούντας
Περιγραφή του Αργυρουπολίτη Νεοκλή Νικολαΐδη
Ανάμεσα της παλαιότερους επισκέπτες (1953) περιλαμβάνεται ο Νεοκλής Νικολαΐδης, που περιγράφει στο βιβλίο του «Έξι Αργυρουπολίται ένα μήνα εις τον Πόντον, 1953» (επιμέλεια — έκδοση Πάνου Καϊσίδη, 1968) ως εξής το θέαμα που αντίκρυσε από τον Μποζ Τεπέ:
«Κατάμαυρα και υψηλά τα θαυμάσια τείχη, μόλις διακρίνονται πίσω από τα σπίτια. Παραμέσα αι δύο γέφυραι, του Ταπαχανές και του Ζάνος, και υψηλότερα, κοκκινισμένο το διοικητήριο, με το Ιμαρέτ (πτωχοκομείο) δίπλα του, χωρίς,  τον τάφον του Αλεξίου Κομνηνού μπροστά του. Κατάφυτος η γύρω περιφέρεια.
Είναι το πάρκο Ατατούρκ και στην άκρη του, επιβλητικό, το νέο κτίριο του μονοπωλείου Τεκέλ Ιντασεσί».
Εδώθε, τα τείχη, δαντελωτά εν μέρει, και κατοικίας επ’ αυτών ως πύργους, εις το άκρον και  το Κουλέ Μπόι, τα ανάκτορα του Κομνηνού, μαύρα από τον πανδαμάτορα χρόνον, με χαίνοντα τα μεγάλα παράθυρά των.
Πέρα, τα χωρία Σογούκ Σου, Πολίτα, Κιθάραινα, Κιρισχανά, Λυκοράχ, Κανλικά, Αγρίδ’, με κάτασπρη την πρόσοψίν των, μέσα στο οργιώδες πράσινο.
Παντού δένδρα και φουντουκιές.
Εις το ύψος του Σογούκ Σου, η έπαυλις Καπαγιαννίδου, νυν «Ατατούρκ κιόσκι», στην παραλία τα Εξώτειχα και δίπλα η Αγία Σοφία, επιβλητική εν τη μοναξιά της, πέρα από το «Καπάκ Μεϊδάνι» και στο βάθος τα Πλάτανα, με το ωραίο φυσικό λιμάνι της ...
Ολοστρόγγυλος ο πύρινος δίσκος του ήλιου, σιγά σιγά κρύβεται στην θάλασσα, στο άκρον του Ιερού Ακρωτηρίου.

Πάνος  Καϊσίδης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας